سالروز تولد مقارن است با خاطرات شیرین. اما هر سال که به 25 آذر نزدیک می شویم من به یاد روزگاری می افتم که تلخ است و ناراحت کننده؛ البته افتخارآمیز. در 25 آذر 81 بود که در گوشه سلول انفرادی اوین در بند 209 نشسته بودم و در تنهایی محض به سالهای گذشته فکر می کردم که در کنار دوست داشتنی ترین دوستان و آشنایان می گفتم و می خندیدم. اما آن سال نه از آن دوستانم خبری بود و نه از خنده و گفت و شنودهای لذت بخش. فقط باید هر از گاهی با چشم بند به سولاتی پاسخ می دادم که برایم بی معنا بود. دوسال بعد باردیگر تاریخ تکرار شد؛ در 25 آذر 83 در کنار خانواده ام نبودم. آن روز اولین سالروز تولدم بود که در کنارم، یارهمیشگی ام را نیافتم و تنهای تنها در سلول انفرادی حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی قم نشسته بودم. با خود می اندیشیدم و تصاویر همسر، مادر و پدرم در برابر دیدگانم رژه می رفتند. به یاد دو برادرم افتادم که بدون هیچ اتهامی دو روز را در بازداشتگاه با انواع سوالات ریز و درشت و برخوردهای بدتر از سولات روبرو شدند تا من در اختیار سوال کنندگان قرار گیرم. به یاد می آوردم که چند روزی پیش از جلب من در تهران، ماموران می خواستند پدرم را به جای من به محبس ببرند تا شاید متهم گریزپا به دامان آنان بازگردد. البته به دلیل بیماری پدرم  که امروز گرمای دستان او را حس نمی کنم، دو برادرم راهی بازداشتگاه اطلاعات نیروی انتظامی قم شدند و در محبسی برای ارذال دو روز خود را گذراندند. اینها خاطرات کوتاهی است از من که هر سال به 25 آذر نزدیک می شویم آنها را مرور می کنم و هیچگاه رفتار آنانی که آن روزگار مشمئزکننده را برایم آفریدند فراموش نمی کنم. بلکه به یاد دوستان و آشنایانی می افتم که هم اکنون در همان روزگار گذشته من با آب و هوایی دیگر خاطرات خود را مرور می کنند و همچون من در آن سالها، در گوشه تنهایی خود در حبس به سر می برند و خانواده آنان در غم فراق عزیزانشان می گریند؛ به یاد دوستانم سعید حبیبی، علی عزیزی، استادم عمادالدین باقی و ده ها نفر از یاران دانشگاهی ام که اکنون در میان دیوارهای بلند زندان قرار گرفته اند و خانواده و دوستان و آشنایانشان در این سو. پس بیایید روزهای شاد خود را با خانواده این گرانمایگان تقسیم کنیم و لااقل در محافل خود یادی از آنان را نُقل مجلس کنیم تا آنان در اذهان زنده بمانند.

جدال شريعت با طريقت؟!

بار ديگر حسينيه‌اي از اهل تصوف وابسته به سلسله دراويش نعمت‌اللهي گنابادي، در بروجرد در نزاع مذهبي تخريب شد. دو سال گذشته، در بهمن 1384 هم اين غائله در «قم» تكرار و حسينيه يكي از مشايخ اين سلسله ـ سيداحمد شريعت ـ به ميدان تره‌بار و پس از آن به پاركينگ اتومبيل‌ها مبدل شد. آناني كه در پي مخالفت با دراويش تجمع كردند و شعار دادند و به مسئولان از «انحراف دراويش» هشدار دادند، از اعتقادي سخن مي‌گفتند كه سال‌هاي دور هم گاهي نه تنها به طرد دراويش و انحرافي بودن آنان اذعان مي‌شد؛ بلكه فقهاي محلي به «صوفي‌كشي» متهم مي‌شدند و در اين مسير گام برمي‌داشتند. داستان نزاع ميان فقها و مقلدان آنان با متصوفه داستاني تاريخي است. اما در ميان فقها هم اگرچه برخي اينگونه بودند، اما در ديگر سو فقهايي تكفير صوفيه را برنمي‌تافتند...

نزاع تاريخي ميان اهل تصوف و فقها بهانه‌اي بود تا در ايام بگومگوهايي در اين باره به ريشه‌يابي اين نزاع بپردازيم. در مقابل سوالات «شهروند امروز»‌ استاد فلسفه و عرفاني قرار گرفت كه خود نيز با بزرگان دراويش نعمت‌اللهي گنابادي نشست و برخاست داشت و از آنان به نيكي ياد مي‌كرد. «شهرام پازوكي» اگرچه دل در گرو تصوف داشت، اما در اين طريقت به مطالعاتي عميق پرداخته و صاحب مقالات و  نوشته‌هايي است. از اين رو به موسسه «حكمت و فلسفه» رفتيم و دريك بعدازظهر سرد پاييزي، آتش نزاع‌ها را مرور و هيزم اين آتش را از منظر اين استاد عرفان و فلسفه عيان كرديم و به  رخ كشيديم؛ او از منظر مدافع «اهل تصوف» سخن مي‌گفت و ما به زبان «حوزويان» از او  خرده گرفتيم...

تصادف خوب

اجلاس پاييزي حزب موتلفه با دعوت از احزاب اسلامي برگزار شد تا موتلفه‌اي‌ها «ديپلماسي فرادولتي» را در منطقه پي‌ريزي كنند. بدين‌سان،‌ زماني سخن از ديپلماسي فرادولتي از سوي موتلفه مطرح مي‌شود كه دولتي نه از جنس جناح رقيب، بلكه در قد و قواره اصولگرايان سكان دستگاه ديپلماسي ايران را به دست دارد. گويي ضرورت شكل‌گيري سياست خارجي غيردولتي در زمان حكمراني دوستان، بيش ازگذشته احساس مي‌شود. از اين رو، دفتر دبيركل ميدان گپ و گفتي در اين‌باره بود تا مشخص شود تصميم برگزاري اين اجلاس چگونه گرفته شد و بر چه اساسي احزابي محدود، بدون حضور احزاب داخلي و حتي بدون «تشريف‌فرمايي» ديپلمات‌هايي همرنگ با رئيس‌جمهور ايران دعوت شدند؟! «محمدنبي حبيبي» دبيركل موتلفه و رئيس اجلاس مقدماتي احزاب اسلامي جهان نيز به سئوالات «شهروند امروز» پاسخ داد و بر قدرتمند بودن موتلفه در اركان قدرت ايران نه در بطن آن، بلكه در حاشيه پاي فشرد...