وزارت علوم غم‌انگيزين وزارتخانه دولت نهم است. وزارتخانه‌يي كه منتقدان دولت كمتر به آن مي‌نگرند و صاحبان كنوني اين وزارتخانه به راحتي به اجرايي كردن سياست‌هاي مطلوب خود در اين «خانه» مي‌پردازند. خانه‌يي كه دانشجو و استاد صاحبان آن هستند، اما مديران كم‌لطفي در حق اين دو را دوست مي‌دارند، چرا كه نگاهشان به خارج از ديوارهاي دانشگاه است...

اگر  در 2 خرداد 76 كانديداي چپگرايان و تكنوكرات‌هاي اصلاح‌طلب پيروز شد، اما از سوي ديگر «راستگرايان جديد» كه تا ديروز نامي از آنان شنيده نمي‌شد، هم به پيروزي دست يافتند؛ پيروزي آنان در پي شكست كانديداي راستگرايان كلاسيك و خالي شدن ميدان در جبهه راستگرايي، ورود رسمي به اين جبهه بود...

شيريني انتخاب شما ياران دبستاني‌ام توسط شوراي عمومي اتحاديه با بيش از دوسوم آرا، آن هم در مرحله نخست تلخ‌كامي جدايي‌ام را از شما برطرف كرد...

شايد احساس خطر او در آستانه انتخابات رياست‌جمهوري دوره هفتم بار ديگر تكرار شود. احساس خطري كه در دفاع از «حضور روحانيت در ساختار قدرت، اقتصاد آزاد و تنش‌زدايي در سياست خارجي» نسبت به سياست‌هاي راستگرايان جديد ايجاد شده است...

مخالفت با تحزب از سوي رئيس‌جمهور، وزير ارشاد، وزير كار، وزير علوم و به نوعي تمامي حاميان دولت مهر تاييد بر سخنان منتقدين آنان است كه در روزهاي پس از انتخاب احمدي‌نژاد به‌عنوان رئيس‌جمهور ايران مطرح كردند. آنان مي‌گفتند كه احمدي‌نژاد يكي، دو روز مانده به انتخابات رياست‌جمهوري توانسته بود به صورت سازماندهي يك‌شبه راي‌هاي خود را به‌دست آورد...

فقهاي تكنوكرات، جريان سوم مجلس خبرگان دوره چهارم به حساب مي‌آيند، چرا كه از يك سو اصولگرايند و با اصلاح‌طلبان مرزبندي دارند، جوان هستند و تابلوي «نوگرايي» را برفراز تشكيلات خود برافراشتند كه با «جامعتين» اختلافاتي را به نمايش مي‌گذارند و همچنين از «مردم‌سالاري ديني» مدنظر مقام رهبري حمايت و دغدغه‌هاي خاص هواداران آيت‌الله مصباح يزدي را متناقض قلمداد مي‌كنند...

جريان‌ها و فراكسيون‌هاي مجلس خبرگان دوره چهارم همچون حلقه‌هايي تودرتو شكل گرفته است كه نسبت به دوره‌هاي پيشين، اين مساله جدي‌تر شده است. هر كدام از فراكسيون‌ها با سايرين اشتراكاتي دارند و تعلقات سياسي، فكري، ايدئولوژيك، سازماني و... در برخي از اين اشتراكات تاثيري متفاوت مي‌گذارد و گاهي همچون دو مخالف‌الجهت همديگر را خنثي مي‌كنند...